Mediji ne oblikuju samo ono što znamo, nego i ono o čemu mislimo da vrijedi razgovarati. Naslov, fotografija i redoslijed informacija često utiču snažnije od samog teksta.
Zato medijska pismenost nije luksuz, nego osnovna društvena vještina. Ona ne znači nepovjerenje prema svemu, nego sposobnost da razlikujemo informaciju, komentar, reklamu, propagandu i emocionalnu manipulaciju.
U vremenu algoritama, odgovornost se dijeli između urednika, platformi i publike. Čitalac više nije pasivni primalac: svaki klik, dijeljenje i komentar učestvuje u stvaranju javne atmosfere.